Er bestaan twee versies van Paris Fashion Week.
De versie die je op social media ziet, is onberispelijk. Strak gesneden silhouetten. Perfect licht. Eerste rijen, champagneglazen en zorgvuldig geregisseerde momenten.
En dan is er de versie die iedereen die erbij is werkelijk beleeft.
Die begint met een kaart vol spelden, verspreid over de hele stad. Een showroom in Le Marais. Nog een in het 8e. Een presentatie verstopt achter een onopvallende binnenplaats in het 11e. Elke afspraak staat net dicht genoeg bij de vorige gepland om je te laten geloven dat het haalbaar is, en net ver genoeg om ervoor te zorgen dat je altijd achter de klok aan rent.
Fashion Week draait al snel minder om kleding en meer om logistiek.
Dit jaar bepaalde nog een ander element het tempo: de hitte.
Parijs was meedogenloos. De stoepen straalden warmte uit, de metro werd een uithoudingsproef en elke beslissing draaide om een paar extra minuten schaduw. Lime-fietsen werden het onofficiële vervoermiddel van Fashion Week: ze slalommen door het verkeer, staken de Seine over en maakten van de stad één gigantische openluchtcatwalk. Als de afstanden onmogelijk werden, was een Uber niet zomaar vervoer – het was herstel.
Voor één keer hoopte iedereen stiekem op files.
Niet omdat iemand te laat wilde komen, maar omdat het een paar kostbare extra minuten airco betekende voordat je weer de oven in stapte.
En toch is het juist die constante beweging die Fashion Week onvergetelijk maakt.
Elke rit tussen afspraken wordt een kans om op iets onverwachts te stuiten. Een café dat niet op de planning stond. Een nieuwe galerie die haar deuren opent. Een spontaan gesprek voor een showroom. Bekende gezichten halverwege de straat, voordat ze weer opgaan in het ritme van de stad.
De collecties blijven natuurlijk de reden dat je er bent. Dat zal altijd zo blijven.
Maar Fashion Week draait net zo goed om alles wat daartussen gebeurt.
De gesprekken terwijl je wacht tot een presentatie begint. De kilometers die je aflegt op weg naar de volgende afspraak. De vermoeidheid die naarmate de dag vordert langzaam de adrenaline vervangt, om te verdwijnen zodra er weer een deur opengaat naar een prachtig vormgegeven ruimte.
Tegen het einde van de week beginnen de routes in elkaar over te lopen.
De Lime-ritjes. De lange wandelingen. De files die je stiekem verwelkomde. De stad zelf wordt deel van de collectie… Want Paris Fashion Week heeft zich nooit beperkt tot de showrooms. Ze leeft in de weg ertussen.
