Vier dagen lang in augustus wordt Vigo net even iets anders. De stranden, straten en pleinen van de stad veranderen in één enorm ontmoetingspunt voor skateboarding, BMX, MTB, breaking, basketbal, muziek en alles wat zich ergens aan de randen van de traditionele sport afspeelt.
Met inmiddels 26 edities is O Marisquiño uitgegroeid tot een van de belangrijkste bijeenkomsten van actiesport en urban cultuur in Europa, met zo'n 1.500 riders uit meer dan 30 landen, naast artiesten, muzikanten en tienduizenden toeschouwers.
Wat Marisquiño interessant maakt, is hoe het verbonden is gebleven met de cultuur waaruit het is ontstaan, terwijl het uitgroeide tot iets veel groters. Samil wordt het zwaartepunt, terwijl Vigo zelf deel wordt van het evenement, het duidelijkst met de MTB Downtown-afdaling die riders van O Castro naar A Laxe stuurt en de stad verandert in een parcours in plaats van een decor.
En dan zijn er de mensen die al lang genoeg meegaan om precies te begrijpen wat dit allemaal betekent.
Een van hen is, zonder twijfel, Dave Duncan.
Voor iedereen die met skateboarding is opgegroeid, is zijn aanwezigheid op Marisquiño veelzeggend. Duncan begon als kind te skaten in Zuid-Californië eind jaren zestig, maakte de eerste generaties van de Californische skatescene mee, werd professioneel skater en werkte samen met namen als Tony Alva, voordat hij overstapte naar het bouwen van parcoursen, jureren, eventmanagement en commentaar. Uiteindelijk werd hij een van de bepalende stemmen van de World Cup Skateboarding, een rol die hij al decennia vervult.
Zijn band met Vigo gaat nog verder terug. Duncan kwam in 2014 voor het eerst naar Marisquiño als speaker van de World Cup Skateboarding en keert sindsdien elk jaar terug; inmiddels hoort hij er bijna net zo bij als de ramps zelf.
Iemand wiens carrière parallel loopt aan zo'n groot deel van de skategeschiedenis naast een nieuwe generatie riders zien staan, is zo'n detail dat Marisquiño anders laat voelen. De cultuur verdwijnt niet als ze groeit. Ze wordt doorgegeven.
Op de iconische Samil Miniramp stond Danny León opnieuw bovenaan. De olympische skater pakte zijn achtste overwinning in de discipline, waarmee zijn totaal aantal Marisquiño-titels op een uitzonderlijke 10 komt. In zijn winnende finale-run zweefde hij over de ramp met de controle die hem tot een van de boegbeelden van het Spaanse skateboarding heeft gemaakt. De Nederlander Jason Lijnzaat werd tweede, de Japanner Sota Tsuji derde.
Maar Leóns weekend bleef niet beperkt tot de officiële wedstrijd.
Samen met zijn eigen Piranha Skate Company organiseerde hij de eerste editie van de Piranha Ñam Session, een open Vert Jam draaiend om attitude, creativiteit en de connectie tussen riders en publiek in plaats van een klassiek klassement. Er werd €1.000 aan prijzengeld en technisch materiaal uitgedeeld, waardoor de sessie meer een viering van skateboarding was dan een wedstrijd.
Elders won Saúl Vilar uit Vigo zelf de BMX Pro Street-titel, terwijl de Colombiaan Juan Caicedo Pro Park Men won en de Franse Lera Liubimova de vrouwencategorie. De jonge Portugees Pascal Teixeira en Valentina Krauel pakten de Street-titels bij de mannen en vrouwen, en Sietse Van Berkel herhaalde zijn overwinning in BMX Flatland.
De Big Air-ramp in Samil zorgde voor een van de spectaculairste beelden van het weekend. Riders schoten meer dan 10 meter de lucht in en combineerden backflips, spins en steeds ingewikkeldere variaties, in een format rond één simpele vraag: wie kan iets doen wat nog niemand heeft gedaan? Onder de deelnemers was de Nieuw-Zeelander Jed Mildon, een van de meest succesvolle BMX-riders in de geschiedenis van de discipline, naast Spaanse riders als Bienvenido Aguado, Alejandro Alcojor en Carolo Dirt.
Adrien Loron won opnieuw de MTB Downtown, met een afdaling van 1.135 meter van O Castro naar A Laxe, terwijl de Chileense Fernanda Gildemeister de titel bij de vrouwen pakte. De route is een van de meest kenmerkende ideeën van Marisquiño: neem een discipline die normaal bij bergen en trails hoort en zet die midden in Vigo neer.
Dezelfde geest zat in de rest van het programma. Poema de Mar won de FIBA 3x3 Lite Quest bij de mannen, 3G Valladolid de titel bij de vrouwen, en verder stonden er breaking, adaptive skateboarding en BMX, FMX- en DJ-wedstrijden op het programma.
Want muziek is voor de identiteit van Marisquiño net zo belangrijk geworden als de sporten zelf.
Dit jaar traden meer dan 40 artiesten op verdeeld over vier podia, met een programma dat schakelde tussen rap, trap, pop, reggae, dub, elektronische muziek en de klanken van Galicië en Portugal. L0rna, El Virtual en Fresquito y Mango waren de headliners, aangevuld met artiesten en projecten als VVV (Trippin' You), Nusar3000, Rebeliom do Inframundo, High Paw, Lidia India en Luv Messenger Sound.
Het festival was ook gastheer van de Iberische finale van DMC, die enkele van de beste DJ's uit Spanje en Portugal naar Vigo bracht voor een wedstrijd die stevig verankerd is in de geschiedenis van hiphopcultuur en turntablism.
Op zondagavond was Samil geworden waar Marisquiño het best in is: deels wedstrijd, deels concert, deels skatepark, deels beachparty en deels culturele bijeenkomst. De grenzen tussen de disciplines vervagen, en daar draait het waarschijnlijk ook om.
Vigo heeft het decor geleverd, maar na 26 edities is Marisquiño ook een deel van de identiteit van de stad geworden.
Een dikke shout-out naar Pity, Andrés en het hele Marisquiño-team voor de geweldige gastvrijheid en liefde. Wat een fantastisch weekend, bedankt dat we erbij mochten zijn.
