Klanken, zolen en roots: in gesprek met ViraDJ

Bij Noirfonce duiken we in de verhalen achter de cultuur. Vandaag spreken we iemand die leeft op het kruispunt van twee werelden die elkaar voortdurend voeden: muziek en sneakers. Misschien ken je hem van achter de draaitafels van Pacha Ibiza, of ben je hem tegengekomen bij 24 Kilates of Solebox in Barcelona. Maar achter de artiestennaam schuilt een diep verhaal over afkomst, familie en groei. We spraken met ViraDJ over zijn terugkeer naar de Canarische Eilanden, zijn sneakerobsessies en de hoofdstukken die hem bepalen.

Laten we bij het begin beginnen. Wie is ViraDJ?

Het is lastig om mezelf echt te omschrijven. Ja, “DJ” zit in mijn naam, maar dat is niet alles wat ik ben. Ik verzamel sneakers, ik verzamel herinneringen, ik reis graag en mijn vrienden en familie betekenen enorm veel voor me. Ik weet het niet… Ik ben gewoon Vira.

Dat is de essentie, maar vertel ons wat meer over je verhaal. Hoe ben je begonnen?

Ik kom uit een wereld van techniek en muziek. Ik ben in 1989 geboren op Gran Canaria, als zoon van hindoeïstische ouders, en groeide op met een unieke mix van muziek en sport. Mijn vader heeft een enorme passie voor muziek en er lagen thuis altijd instrumenten en apparatuur. Of het nu synthesizers waren of een of ander nieuw apparaat, ik groeide op omringd door technologie en geluid.

Op mijn dertiende probeerde ik voor het eerst te mixen, en dat was het. Ik was verkocht. Het voelde alsof ik mijn ware roeping had gevonden. Natuurlijk was ik te jong voor clubs, dus familiebijeenkomsten en kleine feestjes werden mijn podium. Mijn grote debuut kwam op mijn zeventiende, vier jaar na mijn eerste mix. Ik was nog minderjarig, maar draaide al in een club.

Het was een geweldig moment dat me uiteindelijk naar grote clubs als Pacha Ibiza bracht, naast een aantal van mijn idolen. Ik heb de booth gedeeld met namen als David Guetta, Afrojack, DJ Nano, Grossomodo en Piem, om er maar een paar te noemen. Sommigen van hen zijn goede vrienden geworden.

Wat je vak betreft: is het puur mixen, of produceer je ook?

Tot voor kort draaide alles om mixen: nieuwe, frisse tracks vinden en die in mijn stijl en flow verweven. Maar de laatste tijd ben ik serieuzer gaan produceren, en dat is fantastisch. Het is een nieuwe manier om dezelfde passie te uiten.

Als je je leven in hoofdstukken of fases zou moeten verdelen, welke titels zou je ze geven?

Ik zie het in drie duidelijke delen.

Het eerste hoofdstuk zou “De ontdekking” heten. Dat was de tijd van experimenteren, van muziek tot mode en reizen. Alsof er een blinddoek van mijn ogen werd gehaald en ik ineens ontdekte hoe enorm de wereld is.

Het tweede hoofdstuk zou “Feesten en reizen” zijn. Dat was de opwinding van het begin van de reis. De hype was echt en ineens ging het non-stop: het ene vliegtuig na het andere, clubs…

En dat haalt je snel in. Ik belandde in te veel hotelkamers in verre landen, zonder zo van het moment te genieten als ik had moeten doen. Ik was niet helemaal eerlijk tegen mezelf over wie ik wilde zijn. Dus begon ik het roer om te gooien.

Het derde hoofdstuk zou ik “Sneakers en kosmopolitisch leven” noemen. Ik had een soort crisismoment. Ik moest tot rust komen, want het tempo lag te hoog, de wervelwind was echt en ik had moeite om mijn hoofd koel te houden. Dus richtte ik me op sneakers. Ik verhuisde naar Barcelona om dat stadsleven en die energie binnen handbereik te houden, maar begon wel gas terug te nemen.

En tot slot het huidige hoofdstuk, dat ik “Work in progress / Terug naar mijn roots” zou noemen. Na jaren in Barcelona ben ik teruggegaan naar Gran Canaria om dicht bij mijn vader te zijn. Ik ben nog steeds op zoek naar geluk, werk nog steeds aan mezelf als persoon en richt me eindelijk op wat ik echt nodig heb.

Wij zien muziek, mode en koken als kunstvormen. Wat inspireert jou in je kunst?

Als ik een persoon moet noemen, dan is het mijn naaste omgeving, van mijn partner tot mijn beste vrienden.

Als ik een plek moet noemen, dan is het India, en dan vooral de Siddhivinayak-tempel. Het is een heel bijzondere plek, en India staat voor mij nu voor de puurste manier om dicht bij mijn roots en mijn familie te zijn.

En als ik een moment moet kiezen, dan zijn het de afgelopen maanden. Ik ben teruggegaan naar de Canarische Eilanden om dicht bij mijn vader te zijn. Hij is ziek, en hoewel het zwaar is, is het een moment geweest dat mijn leven heeft veranderd en waarin ik rust vind. De lichtpuntjes zien en bij hem zijn, dat is heel waardevol.

Je hebt het over muziek gehad, maar velen van ons kennen je ook van een andere kant, uit de sneakerwereld. Vertel eens over je reis in de industrie.

Sneakers begonnen, net als muziek, als iets op de achtergrond: een zacht gezoem dat uitgroeide tot oorverdovend lawaai en op een gegeven moment een kleine obsessie.

Om het hele verhaal te vertellen, moet ik terug naar mijn twaalfde of dertiende. Mijn liefde komt voort uit sport. Ik speelde basketbal, en Jordans waren natuurlijk de sneakers die iedereen wilde. Het merk stond voor een bovenmenselijke atleet, en als je ze droeg voelde je je sterk, een echte winnaar zonder de wedstrijd zelfs maar te hoeven spelen.

Mijn eerste paar was de AJXIII “He Got Game”, en de rest is geschiedenis. Ik begon meteen te verzamelen. Natuurlijk waren de Canarische Eilanden niet de makkelijkste plek om limited releases te scoren, zeker niet toen merken zich meer op belangrijke steden gingen richten, maar het lukte me toch.

Toen, in 2015, veranderde alles. Ik plaatste mijn eerste bestelling bij 24 Kilates. De winkel in Barcelona werd al snel een vaste stek, en Pol en Ricard werden als familie voor me. Niet veel later boden ze me de functie van storemanager aan, die ik vervulde tot ze besloten naar Bangkok te verhuizen.

Ik zat in Barcelona tijdens een wat donkerdere periode: COVID sloeg toe en een iconische winkel ging dicht. Maar toen besloot Solebox uit te breiden naar de stad. Ik heb een paar jaar hun winkel in Barcelona geleid en heb het geweldig gehad. Ik maakte ongelooflijke vrienden en hielp die plek tot meer dan alleen een winkel te maken.

Uiteindelijk maakte de ziekte van mijn vader het duidelijk: ik moest terug naar de Canarische Eilanden. Maar sneakers blijven een enorm deel van mijn leven. Ik heb zelfs een Jordan 1 op mijn lichaam getatoeëerd. Als dat geen toewijding en liefde is, wat dan wel?

Om af te sluiten: hoe zie jij de toekomst?

Ik focus op het heden. De toekomst is op dit moment moeilijk te voorspellen, maar ik zie veel belofte en hoop bij de jongere generaties. Er is veel ondernemerschap en lef. Ik vind het mooi om te zien dat individualiteit terugkomt.

Wat Spanje en de Canarische Eilanden betreft: ik denk dat we eindelijk de erkenning beginnen te krijgen die we verdienen. Het is meer dan alleen een bestemming; het is een klein stukje paradijs met veel te bieden.