Voorbij de finish: koffie met Liam Meirow over hardlopen, creativiteit en het opbouwen van So Sick

In duursporten wordt prestatie vaak het enige verhaal. Tussentijden, klasseringen, podiums, persoonlijke records. Elke meting netjes gekwantificeerd, elke inspanning vertaald in data. Toch bestaan de meest boeiende atleten vaak ergens voorbij die cijfers. Ze begrijpen dat sport niet alleen wordt gemeten aan uitkomsten, maar ook aan de ervaringen, relaties en creatieve expressie die eromheen ontstaan.

Als professionele trailrunner voor Nike ACG behoort Meirow tot een nieuwe generatie atleten wier identiteit veel verder reikt dan wedstrijduitslagen. Terwijl zijn prestaties in enkele van de zwaarste bergwedstrijden ter wereld hem blijven bevestigen als serieuze concurrent, strekken zijn ambities zich steeds meer uit naar storytelling, uitgeven, film en creatieve regie. Voor hem is hardlopen niet zomaar een sport. Het is een medium.

Tijdens een recente tussenstop op zijn Europese wedstrijdkalender stond Meirow stil bij wat ACG uniek maakt binnen het bredere Nike-ecosysteem. Waar veel performancecategorieën zich richten op Olympische disciplines en traditionele sporttrajecten, ziet hij ACG als een thuis voor atleten die net buiten die conventies opereren.

Voor Meirow heeft ACG altijd iets anders vertegenwoordigd: een ruimte gebouwd rond verkenning, experiment en sporten die gedijen op individualiteit. Trailrunning, bergwedstrijden en outdoorcultuur passen daar vanzelfsprekend in. Het resultaat is een merkomgeving die creativiteit net zo omarmt als competitie.

In de kern blijft Meirow enorm competitief. Wedstrijden blijven het fundament. De bergen blijven de arena waar hij zichzelf test en zijn groei meet. Maar hij is net zo geïnteresseerd in alles rond die momenten: de mensen die hij onderweg ontmoet, de plekken die hij bezoekt, de cultuur van de trailcommunity en de verhalen die vaak verdwijnen zodra het finishlint wordt weggehaald.

“Hardlopen kan heel analytisch zijn,” legt hij uit. De eindeloze focus op output, prestatie en meetbare vooruitgang kan soms de emotionele laag wegnemen die de ervaring juist betekenis geeft... Creativiteit herstelt die balans.

In plaats van artistieke projecten te zien als afleiding van de competitie, ziet Meirow ze als essentiële aanvullingen. Fotografie, publicaties, film, gesprekken en design laten hem de nuances van een wedstrijdseizoen vastleggen die statistieken alleen niet kunnen vangen. Ze maken van training en reizen een rijker verhaal. En uit dat verlangen ontstond uiteindelijk So Sick.

Op het eerste gezicht lijkt So Sick een simpele titel, ontleend aan een bekende uitdrukking. Een universele kreet... een spontane reactie op iets indrukwekkends, moois, verrassends of inspirerends. Voor Meirow werd het echter de basis van een volledig creatief platform.

Het project maakt deel uit van wat hij de So Sick World Tour noemt, een doorlopend initiatief dat zijn wedstrijdseizoen volgt door verschillende landen, evenementen en community’s. Wat begon als een idee voor een film, groeide snel uit tot iets veel ambitieuzers: een verzameling onderling verbonden creatieve projecten die het leven op de trail in meerdere formats documenteren.

Centraal in dat ecosysteem staat de publicatie So Sick zelf. In plaats van een traditioneel wedstrijdverslag of atletendagboek ademt het magazine de geest van een onafhankelijke zine. Het is een fysiek aandenken aan elk hoofdstuk van de reis: een tastbaar verslag van de ervaringen die hij gedurende het seizoen verzamelt.

In een tijdperk van vluchtige socialmediacontent voelt de keuze voor een gedrukte publicatie bewust tegendraads. Instagram biedt directheid, maar mist vaak duurzaamheid. Verhalen verdwijnen onder algoritmes en eindeloos scrollen. Het magazineformat vraagt om iets trager en weloverwogener.

De publicatie vangt de sfeer rond wedstrijden net zo goed als de wedstrijden zelf. Landschappen, gesprekken, lokale cultuur, reismomenten, creatieve observaties en persoonlijke ervaringen worden deel van het verhaal. De finish blijft belangrijk, maar vult niet langer het hele beeld.

Anders dan veel mainstreamsporten draait trailrunning om community, geografie en gedeelde ervaringen. De bergen zijn niet alleen locaties; ze worden actieve deelnemers aan het verhaal. Elke bestemming heeft een eigen karakter en elk evenement brengt een nieuw netwerk van atleten, kunstenaars, fotografen, organisatoren en dromers samen.

De publicatie verandert een wedstrijdkalender in een reisdagboek, een kunstproject en een cultureel document tegelijk. Maar nogmaals: het magazine is slechts één onderdeel van het grotere project.

Naast de publicatie heeft Meirow ontwikkeld wat hij een “trailcast” noemt: een podcast die al hardlopend wordt opgenomen. In plaats van traditionele studiogesprekken ontvouwen de gesprekken zich op trails, tijdens trainingen en in de omgevingen die de atleten zelf vormen. Het concept weerspiegelt dezelfde filosofie als het magazine: context doet ertoe.

Verhalen klinken anders wanneer ze voortkomen uit beweging in plaats van uit een gecontroleerde opnamecabine. Ademhaling, terrein, weer en fysieke inspanning worden deel van het gesprek. De omgeving is geen achtergrond meer, maar een actieve deelnemer.

Samen vormen het filmwerk, de podcastafleveringen, de wedstrijdervaringen en de gedrukte publicaties een bredere poging om vast te leggen hoe moderne trailrunning van binnenuit echt voelt.

Misschien wel het interessantste aspect van Meirows werk is wat het zegt over de veranderende rol van profatleten.

Eerdere generaties bewogen zich vaak binnen duidelijk afgebakende grenzen: trainen, presteren, herstellen, herhalen. Mediateams verzorgden de storytelling. Merken bepaalden het verhaal. Atleten verschenen vooral als onderwerp, niet als maker.

Met projecten als So Sick is Meirow tegelijk atleet, uitgever, creatief directeur, filmmaker, interviewer en verteller. De wedstrijd blijft centraal, maar is niet langer de enige output.

De bereidheid van Nike ACG om die visie te steunen, bood ruimte om te experimenteren en liet Meirow het project sturen volgens zijn eigen instinct in plaats van het in traditionele marketingkaders te dwingen. Het resultaat voelt authentiek omdat het rechtstreeks voortkomt uit zijn interesses en ervaringen. En misschien verklaart die authenticiteit waarom So Sick zo aanslaat.

De publicatie probeert niet de mythe van perfectie te verkopen. Ze documenteert beweging, nieuwsgierigheid, vriendschap, competitie en creatieve verkenning. Ze vangt de ruimtes tussen wedstrijden, de momenten die een seizoen vaak veel meer bepalen dan welke eindklassering ook.

In So Sick wordt elke wedstrijd een hoofdstuk, elke trail een verhaallijn en elke reis een kans om iets te maken dat blijft, lang nadat de stopwatch is gestopt.