Het duidelijkste bewijs is overal. Onlangs wijdde Stone Island The Calm and the Chaos aan de hardcore- en metalcorecommunity’s en bracht het zes maanden door met het documenteren van de mensen, plekken en cultuur rond de scene. Centraal in het project staat High Vis-frontman Graham Sayle, naast persoonlijkheden uit bands als Haywire, Knocked Loose en Angel Du$t.
Maar het interessante is niet dat Stone Island ineens naar Hardcore kijkt. Het interessante is dat Hardcore altijd al om veel meer draaide dan muziek. Om te begrijpen waarom dit moment zo belangrijk voelt, moet je terug naar de Youth Crew-beweging van midden tot eind jaren 80.
Weinig bands waren belangrijker voor die beweging dan Youth of Today.
Youth of Today werd in 1985 in Connecticut opgericht door Ray Cappo en John Porcelly, op een moment dat New York Hardcore steeds zwaardere en metalachtige kanten op ging. Hun antwoord was bijna een reset: snelle, directe hardcore gecombineerd met straight-edge-principes, positiviteit, gemeenschap en een heel andere visuele identiteit. Hun nummer ‘Youth Crew’ zou de beweging uiteindelijk haar naam geven.
Maar Youth of Today veranderde niet alleen hoe Hardcore klonk, de band veranderde ook hoe een hardcorekid eruit kon zien.
In plaats van leren jacks, legerkisten en hanenkammen leken Cappo, Porcelly en hun leeftijdsgenoten veel meer op de highschoolsporters die ze in werkelijkheid waren. Varsityjacks. Champion-sweaters. Sportshorts. Legerbroeken. Hoodies. Kortgeknipt haar. Hardloopschoenen. Hoge basketbalsneakers. Nikes.
Porcelly heeft de look omschreven als een afwijzing van het idee dat je je als een stereotiepe punk moest kleden om aan punk mee te doen. Hij en Cappo waren sporters; ze kleedden zich als zichzelf. Wat begon met een handjevol kids, werd al snel een uniform dat jongeren in de hele East Coast-scene overnamen. En die East Coast-corridor was daarbij cruciaal.
Connecticut, New York, New Jersey, Boston en de omliggende steden en buitenwijken vormden een ongelooflijk dicht netwerk van bands, crews, zalen, platenzaken, zines en kids die van show naar show reisden. De Break Down the Walls-tour van Youth of Today in 1987 was een belangrijk moment om die cultuur buiten New York te verspreiden, terwijl het busje, de tour en het netwerk eromheen bijna net zo belangrijk werden als de shows zelf… En binnen dat ecosysteem werd kleding een andere vorm van communicatie.
Je kon een ruimte binnenlopen en meteen iets over iemand begrijpen zonder met diegene te hebben gepraat. Een Champion-hoodie, een opgerolde jeans en een paar hoge Nikes vertelden je evenveel over iemands plek in de scene als de patch op diens jas.
Dit was het tijdperk van Michael Jordan, en de Air Jordan-revolutie speelde zich precies tegelijk af. New Yorkse hardcorekids behoorden tot de eersten die de opkomende sneakercultuur omarmden, met Jordans, Dunks, Air Max, Air Revolution en alles wat Nike verder uitbracht. Walter Schreifels heeft verteld hoe de scene sneakers feitelijk in haar eigen uniform opnam, waardoor er een relatie ontstond tussen Hardcore en sportswear die later enorm invloedrijk zou worden.
Hardcorekids probeerden niet per se modieus te zijn. Ze probeerden een identiteit op te bouwen die van henzelf was. En hetzelfde gebeurde met merch.
Het T-shirt was niet langer gewoon merchandise, maar werd onderdeel van het uniform. Bandlogo’s, slogans, crewnamen en graphics waren ontworpen om gedragen, gekopieerd, geruild en herkend te worden. Het shirt kon verder reizen dan de band ooit zou kunnen.
Dat idee bleef zich ontwikkelen terwijl de scene door de jaren 90 en de jaren 2000 trok. Het Youth Crew-geluid keerde uiteindelijk terug via bands als In My Eyes, Ten Yard Fight, Floorpunch en Bane, waarbij Bane bijzonder belangrijk werd om die traditie voort te zetten.
Tegelijkertijd werd het idee van de crew steeds belangrijker.
Groepen als DMS in New York en FSU in Boston maakten deel uit van een latere Hardcore-cultuur waarin crews, bands en lokale identiteiten op ingewikkelde manieren door elkaar liepen. Het waren geen Youth Crew-bands in strikt historische zin, en hun culturen waren een stuk agressiever en territorialer, maar ze horen bij dezelfde bredere East Coast-lijn: het idee dat Hardcore bestaat als een netwerk van mensen, niet alleen als een verzameling bands.
…En opnieuw deed het uniform ertoe. Andere generaties, andere crews, andere steden, maar hetzelfde instinct om een visuele taal te creëren die bij de gemeenschap hoorde. Dat maakt de huidige generatie zo interessant.
Want bands als SPEED maken niet zomaar Hardcore-platen. Ze bouwen werelden om zich heen. Ze ontwikkelen een herkenbare relatie tussen muziek, merch, fotografie, sneakers en kleding. Whispers en een groeiend aantal jongere bands doen hetzelfde: ze duwen de visuele kant van de cultuur vooruit en putten tegelijk uit alles wat eraan voorafging.
Daarom zien we merken steeds meer interesse tonen in Hardcore. Niet alleen omdat de muziek groter wordt. Maar omdat de cultuur rond de muziek ongelooflijk compleet is. Ze heeft haar eigen geschiedenis, haar eigen referenties, haar eigen visuele codes en vooral een gemeenschap die echt om authenticiteit geeft.
En die relatie tussen Hardcore en mode is niet nieuw.
Mode zit al vanaf het begin in Hardcore.
Het verschil is dat de rest van de wereld nu oplet.
We zijn altijd gefascineerd geweest door deze bewegingen en door de manier waarop gemeenschappen hun eigen visuele talen creëren. Een groot deel van wat we door de jaren heen hebben gedocumenteerd, draait precies om deze relatie tussen muziek, sport, sneakers, kleding en de mensen die al die dingen betekenis geven.
Hardcore is voor ons persoonlijk een bijzonder grote focus geweest, en een scene die we met veel plezier documenteren. Er is iets aan de scene dat nog steeds ongelooflijk authentiek voelt: hoe een band kan beïnvloeden wat een groep kids draagt, hoe een shirt een stukje geschiedenis kan worden, hoe een sneaker deel kan worden van een uniform, en hoe al die dingen zich van generatie op generatie blijven ontwikkelen.
Dus ja, we zijn er helemaal voor dat Hardcore zijn moment beleeft.
Maar we vinden het nog belangrijker om te onthouden dat dit moment niet uit het niets kwam.
Het wordt al bijna veertig jaar opgebouwd.
Youth of Today, Gorilla Biscuits, Bold, Judge, Bane, DMS, FSU en de talloze bands, crews en kids daartussen hebben allemaal bijgedragen aan een cultuur die zichzelf blijft heruitvinden zonder haar identiteit te verliezen.
En nu neemt een nieuwe generatie het stokje over. Wij staan erachter.
Alle foto’s door Guillermo Erice.
