J.M. Magano: “Mucho por Ver”, zelfs nu

Er zit iets onopgelosts in de titel Mucho por ver. Hij is niet optimistisch, maar ook niet tragisch. Gewoon open. Ergens zwevend tussen wat er overblijft en wat er mogelijk is.

Toen J. M. Magano de serie in 2024 voor het eerst presenteerde in het Museo Tiflológico de la ONCE, was al duidelijk dat dit geen fotografie in de conventionele zin was. Het ging niet om het documenteren van het zichtbare… maar om het vertalen van waarneming.

Nu, met de lancering van het boek bij de ONCE, keert hetzelfde werk terug in een andere vorm. Intiemer. Completer.

Magano zei het zelf: hij probeert geen beelden te fotograferen, maar sensaties, simpelweg omdat voor hem “bijna alles in het zwart is vervaagd”.

In de praktijk levert dat een oeuvre op dat eerder geconstrueerd dan vastgelegd aanvoelt. Het licht is instabiel. Vormen lossen op. Schaduwen wegen zwaarder dan onderwerpen.

Er is een voortdurend gevoel dat het beeld op het punt staat te verdwijnen, en juist daar houdt het stand.

Zijn werkwijze versterkt dat. Met 19e-eeuwse technieken zoals de calotypie bouwt hij elke foto met de hand op, waarbij hij negatieven eerder als oppervlakken dan als registraties behandelt en dichtheid, licht en contrast bijstelt zoals een schilder dat zou doen.

Het boek archiveert het werk niet alleen, het plaatst het in een nieuw kader. Als de tentoonstelling ruimtelijk was, is het boek tijdelijk.

Een reeks beelden onderbroken door korte zinnen. Geen bijschriften, ook niet echt uitleg, eerder iets wat dicht bij fragmenten komt. Samen creëren ze een ritme dat zijn manier van kijken weerspiegelt: gedeeltelijk, intuïtief, opgebouwd uit herinnering evenzeer als uit licht.

Het leest minder als een monografie en meer als een doortocht.

Je beweegt erdoorheen zoals Magano zijn eigen zicht beschrijft: via gevoel, niet via scherpte.

Magano’s zichtverlies was progressief. Niet plotseling, maar geleidelijk, waardoor hij niet alleen zijn zicht, maar zijn waarneming zelf moest bijstellen.

En die verschuiving staat centraal in het werk.

Waar conventionele fotografie afhankelijk is van precisie, omarmt zijn werk ambiguïteit:

“Je kunt je zicht verliezen, maar nooit je blik.”

Bij de boekpresentatie, die we met plezier bijwoonden, bleef niet alleen het werk hangen: het was de manier waarop hij erover sprak.

Verlies, ja. Maar niet gepresenteerd als eindpunt. Eerder als een toestand waarbinnen je leert te bewegen.

Er zat iets precies in hoe hij zijn werkwijze beschreef, maar ook iets ontwapenend open in hoe hij over hoop sprak. Niet als optimisme, maar als continuïteit. Als de beslissing om beelden te blijven maken, zelfs wanneer de handeling zelf onzeker wordt.

Een verhaal van hoop en schoonheid.

Ontdek hier het werk van Magano.