Ritme en balans: in gesprek met Pepe, drummer van de band Veintiuno

Bij Noirfonce geloven we dat beweging en creativiteit hand in hand gaan. Of het nu op een podium is of op straat: je eigen ritme vinden is essentieel. We spraken met de drummer van de Spaanse indiepopband Veintiuno over zijn traject, de verbinding tussen kunst en sport, en waarom de ASICS-filosofie zo sterk aansluit bij zijn levensstijl. Van repetities in de kelder tot uitverkochte zalen: dit is zijn verhaal.

Laten we met een klassieker beginnen. Kun je ons iets vertellen over je achtergrond? Wanneer is Veintiuno ontstaan en hoe ben je bij de groep gekomen?

Ik begon met drummen toen ik 11 of 12 jaar oud was. Op een dag nam mijn vader ons mee naar de repetitieruimte van zijn vriend Juanpe, en mijn broer en ik kwamen er volledig gefascineerd uit. Diezelfde kerst stonden er thuis een drumstel en een gitaar, en vanaf dat moment woonden we praktisch in de kelder, waar we non-stop leerden en experimenteerden. Vanaf 2005 speelde ik in veel bands met heel verschillende stijlen, en ik deed zelfs drumshows in nachtclubs of waar ik ook maar gevraagd werd. Voor mij was drummen altijd het antwoord op veel dingen.

Veintiuno ontstond in Toledo, in een heel levendige lokale scene waar bands van allerlei soorten elk weekend het podium deelden. Op een van die concerten speelde ik met een bluesband die ik had met mijn broer en een paar vrienden (The Blues Connection), en Veintiuno speelde diezelfde avond. Ik was echt onder de indruk van wat ze deden en vanaf toen ben ik ze blijven volgen.

De band kende in de beginjaren verschillende bezettingen, en ik kwam er wat later bij. Op een avond in 2014 stuurde Diego me een bericht via Facebook met een voorstel; ik had nooit gedacht dat dat bericht alles zou veranderen. Ik kwam erbij op een cruciaal moment, met de drang om te groeien en onze eigen weg te vinden, en sindsdien zijn er elf jaar vol verhalen voorbijgegaan.

De begintijd was heel ‘guerrilla’: repetities in Toledo, tours in auto’s die we van onze ouders leenden, concerten waarbij we alles tegen de klok in op- en afbouwden… maar het waren ook jaren vol enthousiasme, waarin we ontdekten wie we als band waren. Later verhuisden we naar Madrid, waardoor we tours, evenementen en opnames konden opvoeren.

Vandaag zetten we die voortdurende evolutie voort. De band is gegroeid, de projecten zijn ambitieuzer en de dagelijkse intensiteit is toegenomen. Maar ook al is alles complexer en competitiever, voor mij zijn we nog steeds dezelfde band als in 2014 in hoe we begrijpen wat het betekent om bij een groep te horen.

Als je je leven in fases zou moeten verdelen, welke zou je onderscheiden? Hoe zou je ze noemen?

Als ik mijn leven als muzikant in fases zou moeten opdelen, zou ik het zien als een drieluik: drie afzonderlijke scènes die samen vrij goed verklaren hoe ik hier ben gekomen.

De eerste zou ‘De Openbaring’ zijn. Het moment waarop ik de drums ontdekte en ze mijn eigen plek werden. Urenlang spelen, leren met boeken en docenten, en het gevoel dat daar iets was wat me goeddeed. Het was een heel onschuldige, vrije fase, waarin ik gewoon wilde spelen zonder al te veel aan de toekomst te denken.

De tweede zou ‘De Zoektocht’ zijn. Jaren van experimenteren, schakelen tussen heel verschillende projecten, overal spelen en leren met vallen en opstaan. Een heel levendige, ietwat chaotische fase die me meer bagage gaf dan ik toen kon vermoeden. Hier verschijnt ook Veintiuno op mijn pad, en begin ik te voelen dat alles wat ik had verkend ergens naartoe leidde.

De derde zou ‘De Opbouw’ zijn. Dat is het huidige moment: een project consolideren, het laten groeien en leven met de verantwoordelijkheid en intensiteit die horen bij een band die steeds meer aanwezig is. Het is een bewustere fase, waarin ik terugkijk en herken wat me als muzikant heeft gevormd en waar ik naartoe wil.

Dat zouden mijn drie panelen zijn: de openbaring die de vonk deed overslaan, de zoektocht die me vormde, en de opbouw waar ik dag na dag aan verder werk. Zonder het ene zouden de andere geen betekenis hebben.

Heb je in deze huidige fase het gevoel dat je op het punt bent gekomen waarop je denkt: ‘Ik ben waar ik moet zijn, en doe wat ik wil/moet doen’?

Ja, ik zou zeggen dat ik in een fase zit waarin ik voel dat het pad dat ik volg zin heeft. Ik werk met mensen die ik begrijp en met wie ik een visie deel, en dat is voor mij fundamenteel. Twijfels en angsten verdwijnen niet; ik denk dat ze bij het proces horen, maar nu beleef ik ze bewuster, als signalen dat ik nog steeds vooruitga.

Elke stap die we zetten helpt me mezelf beter te begrijpen als muzikant en trots te zijn op wat we opbouwen en wat we achter ons laten. Ik ben op een plek die me drijft en waarin ik mezelf herken, en dat is al heel wat.

De wereld van kunst en sport delen veel synergieën. Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Ik hou van sport; ik heb het nodig om mijn hyperactieve geest in balans te houden. Als ik ’s ochtends niet ren of train, begint de dag vreselijk. Ik geloof dat sport en kunst meer op elkaar lijken dan je zou denken: allebei vragen ze om consistentie, geduld en snelle beslissingen, of het nu op een podium is of op een baan.

Mijn inspiratie komt juist uit die mix. Ik kijk graag naar mensen als Jack Johnson, die na een blessure van profsurfer muzikant werd en zo iets wat een tegenslag had kunnen zijn omzette in een andere vorm van creatie. Ik word ook geïnspireerd door plekken als Japan, waar ik vorig jaar voor het eerst was en waarvan ik de rust, de esthetiek en de manier om het ritme der dingen te begrijpen nog steeds aan het verwerken ben. En dan zijn er heel eenvoudige momenten, zoals zonsopkomsten in de winter: dat koude, stille moment waarop de dag zonder lawaai begint en om de een of andere reden alles op zijn plek valt.

Ik denk dat mijn inspiratie daar vandaan komt: uit beweging, uit wat je ontdekt als je uit je routine stapt, en uit die momenten waarop je kunt nadenken zonder dat iemand iets zegt.

ASICS is een merk van sport en beweging. Wat trekt jou aan in het merk?

Wat me naar ASICS trekt, heeft te maken met hun filosofie en met iets wat voor mij basaal is: beweging zien als een manier om voor je hoofd te zorgen. Ik heb hardlopen altijd geassocieerd met ordenen van gedachten, je innerlijke hartslag verlagen en terugkeren naar een helderdere plek. Ik voel dat het merk precies vanuit dat idee werkt: dat lichaam en geest samengaan.

Ik word ook erg aangetrokken door hun design. Ze hebben die balans tussen techniek en esthetiek die niet alle merken bereiken. Het zijn sneakers die ontworpen zijn om te presteren, maar ook om je in het dagelijks leven te vergezellen zonder je persoonlijkheid op te geven. Ik let heel erg op details, en bij ASICS merk je dat elk onderdeel een echte functie heeft en er niet zomaar zit. Naast muzikant ben ik ook ingenieur, en die details in structuur en materiaal vallen op.

En dan is er de band met de hardloopcultuur. Ik vind het mooi hoe ze sport verbinden met verschillende levensstijlen, hoe ze niet alleen op zoek zijn naar de ‘perfecte’ atleet, maar naar iedereen die hardlopen gebruikt om zich beter te voelen. In die zin herken ik mezelf er sterk in: hardlopen is voor mij geen verplichting, het is een middel om me goed te voelen en mijn hoofd te resetten.

Ik denk dat het merk daarom zo goed bij me past: omdat het niet bij het fysieke blijft, maar beweging ziet als iets wat je compleet maakt.

Wat is jouw toekomstvisie voor de muziekwereld? Voor sport? En voor jezelf?

Ik denk dat de toekomst van muziek afstevent op een punt waar twee uitersten naast elkaar zullen bestaan: het hyperdigitale en het heel menselijke. Aan de ene kant komt er meer technologie, meer creatie vanaf de computer en nieuwe manieren om mensen te bereiken. Maar tegelijkertijd merk ik een behoefte om terug te keren naar de essentie: naar eerlijke concerten, naar bands die klinken als mensen en niet zozeer als algoritmes, naar projecten die een imperfecte identiteit zoeken. Ik denk graag dat we op weg zijn naar een model waarin authenticiteit de waarde terugkrijgt die ze verdient.

In sport zie ik iets vergelijkbaars. Er is meer data, meer methodes, meer analyse… maar de essentie blijft hetzelfde: bewegen, voor jezelf zorgen en balans vinden. Ik denk dat de toekomst erin ligt om het minder te zien als een constante competitie en meer als een instrument voor welzijn, zowel fysiek als mentaal. Zo beleef ik het in elk geval: sport is geen doel, het is een middel.

En mijn toekomst… die zie ik als een poging om dat evenwichtspunt te bewaren tussen wat ik wil doen en hoe ik het wil doen. Blijven bouwen aan een pad met de band, blijven leren en blijven bewegen. Ik weet niet precies welke vorm alles over een paar jaar zal hebben, maar ik weet zeker dat ik omringd wil blijven door projecten die me uitdagen, door mensen met wie het zin heeft om vooruit te gaan, en door gewoontes die me gecentreerd houden.

Tot slot zou ik mijn toekomstvisie zo omschrijven: meer intentie, minder ruis, en altijd op zoek naar een ritme dat helemaal van mij is.