Toen New Balance drie nieuwe versies van de 1890 naar NOIRFONCE bracht, wilden we ze niet zelf fotograferen. We wilden zien wat er zou gebeuren als we ze in handen gaven van mensen wier blik we vertrouwen, en daarna een stap opzij zetten. Dus werkten we samen met vier fotografen, soaptwo, Adriandglez, Souloner en Rocío Aguirre, en gaven ieder van hen dezelfde eenvoudige kit en dezelfde open briefing.
Het ging om de 1890 White, de 1890 Black en de 1890 Slate Grey. Alle drie staan op de ABZORB-zool die is overgenomen van de 2002, met mesh, suede en synthetische overlays afgezet met metallic zilver. Ingetogen colorways op een schoen waarvan de lijnen het meeste werk doen, en daarmee een mooi startpunt voor vier heel verschillende manieren van kijken.
Dit is de eerste van twee blogposts. Hier delen we een eerste blik op wat de fotografen maakten en de vraag die het project bij ons achterliet. In deel 2 nemen we je mee naar Gallery Noir, de launchavond waar we het volledige werk lieten zien.
De briefing
Elke fotograaf kreeg drie paar schoenen en drie rolletjes analoge film, met één enkele instructie: fotografeer de sneakers op je eigen manier. Geen moodboard, geen shotlist en geen productinvalshoeken om af te vinken.
Film was een bewuste keuze. Drie rolletjes betekent een beperkt aantal beelden, en over elk daarvan moet je beslissen voordat de sluiter klikt. Er is geen scherm om te checken en geen tweede take die niets kost, dus elke fotograaf moest zich vroeg vastleggen op een idee en daarmee leven tot de rolletjes terugkwamen van het lab. Voor een hardloopschoen die draait om comfort en snelheid voelde het afremmen tot het tempo van een analoge camera als precies de juiste tegenstelling.
Vier manieren van kijken
De resultaten zijn ongelooflijk en we kunnen niet wachten om je alles te laten zien. De volledige serie, en het boek dat ze bundelt, horen bij Gallery Noir, dus voor nu een eerste blik op het hoofdstuk van elke fotograaf.
Rocío Aguirre (@rocioaguirrev) kreeg drie paar sneakers en kwam terug met iets dat meer weg heeft van een dagboek. Opgezet als editorial van haar eigen zomer, behandelt haar hoofdstuk de sneakers minder als onderwerp en meer als terugkerende personages, gedragen in hetzelfde licht, op dezelfde huid en door dezelfde rustige dagen die samen een seizoen vormen. Het mode-instinct is onmiskenbaar: styling, kleur en kadrering komen van iemand die zichzelf kleedt, niet een product. Onder die vanzelfsprekendheid ligt de vraag waar het hele boek steeds naar terugkeert: hoeveel van een zomer kun je nog verzinnen vanuit drie vaste punten? In Rocío's hoofdstuk is het antwoord: bijna alles.
Adrián (@adriandglez) schreef het stilste hoofdstuk van het boek, en juist die terughoudendheid is de kern. Wat begon als een groter idee werd teruggebracht tot het belangrijkste: de sneaker zelf, tegen natuurlijke materialen en verzacht door licht dat alleen ontstaat als je met je omgeving werkt in plaats van ertegenin. Steen, hout, huid en blad brengen de premium kwaliteit van de schoen in gesprek met texturen die niets aan een studio te danken hebben. Het resultaat: minder beelden en meer aandacht, en een herinnering dat de beperking soms juist het werk aanscherpt.
Souloner (@souloneryounger) gaf zichzelf een richtlijn met een motor erbij. Hij fotografeerde de sneakers in zijn eigen auto, een restauratieproject uit de jaren '90 waar hij duidelijk net zoveel aandacht in heeft gestoken als in alles wat hij fotografeert. Het resultaat leest minder als een productverhaal en meer als een gesprek tussen twee objecten die uit hetzelfde instinct zijn ontstaan: niets is gehaast, niets oogt synthetisch en de materialen mogen het woord doen. Leer ontmoet leer en stiksel ontmoet stiksel, met meer dan dertig jaar ertussen, en toch spreken ze dezelfde taal. De briefing gaf hem drie paar schoenen; hij zorgde voor de ruimte waarin ze zich het meest thuis zouden voelen.
soaptwo (@soaptwo) ging recht op het materiaal af. Geen decor en geen verhaal, alleen de sneaker ontleed in oppervlak, textuur en rand, rauw vastgelegd en in contrast tegenover zichzelf gezet: suede naast leer, mat tegenover glans, schaduw scherp afgesneden tegen licht. Het is het meest letterlijke antwoord in het boek op de vraag waarmee het manifest opent: wat valt er nog te zeggen als je alles weghaalt behalve het object en zijn tegendeel? Teruggebracht tot hun meest rauwe vorm worden de drie paren op de een of andere manier juist expressiever.
Wat ons opviel toen de scans binnenkwamen, was hoe weinig de vier series met elkaar gemeen hebben, terwijl ze vertrokken vanuit precies dezelfde drie paren en dezelfde hoeveelheid film.
Bestaat creatieve vrijheid echt?
Het project opende een gesprek dat we niet hadden verwacht, en dat we fascinerend vonden. Op papier gaven we de fotografen totale vrijheid, maar ieder van hen werkte nog steeds binnen een kader: drie paar van een specifiek model, een vast aantal opnames, een merk op de tong en een winkel die het werk uiteindelijk zou tonen. Vrijheid met een product in beeld is nooit helemaal hetzelfde als vrijheid met een leeg vel.
En toch leken de grenzen het werk aan te scherpen in plaats van af te vlakken. Met zo weinig beelden kon niemand alles fotograferen, dus moest ieder eerst bepalen wat de schoen voor hem of haar betekende voordat ze bepaalden hoe ze hem zouden belichten. De beperkingen vertelden hen niet wat ze moesten maken, maar dwongen hen wel om te kiezen, en in die keuzes zie je hun persoonlijkheid.
Misschien was creatieve vrijheid nooit de afwezigheid van regels. Misschien is het de ruimte die iemand binnen die regels voor zichzelf uitsnijdt, en is het eerlijkste wat een briefing kan doen die ruimte zo groot mogelijk maken en dan de mensen erin vertrouwen. We hebben geen definitief antwoord, en blijven de vraag liever stellen samen met de fotografen zelf, bij Gallery Noir.
Binnenkort: Gallery Noir
Dit is slechts een voorproefje, en de volledige serie verdient meer ruimte dan een blogpost kan bieden.
In deel 2 nemen we je mee in onze recap van Espacio Amen in Malasaña (voor als je er niet bij kunt zijn, natuurlijk), dat we voor één avond omtoveren tot Gallery Noir om het volledige werk van elke fotograaf te tonen. Bekijk voor nu alvast een paar beelden hieronder, en de flyer van ons volgende event:
De New Balance 1890 White, Black en Slate Grey zijn nu verkrijgbaar bij NOIRFONCE, online en in de winkel. Ben je benieuwd hoe fotografen naar objecten kijken? Lees dan ons stuk over Doubts van Paolo Roversi bij de MOP Foundation.
