Er zijn een paar artiesten die langzaam een heel universum om zich heen bouwen en verder gaan dan muziek. Westside Gunn is er zo een.
In het afgelopen decennium maakte hij van Griselda, een undergroundlabel uit Buffalo, een van de meest gerespecteerde namen in de hedendaagse hiphop, maar hem reduceren tot ‘rapper’ heeft hem nooit echt recht gedaan. Luister naar een van zijn platen, kijk vijf minuten op zijn Instagram of loop door een van de tentoonstellingen die hij tijdens Art Basel samenstelde, en het wordt al snel duidelijk dat muziek maar één deel van de vergelijking is.
De referenties houden nooit op.
Professioneel worstelen, Basquiat, Japanse mode, luxe maatwerk, platen, Virgil Abloh, Maison Margiela en natuurlijk… Buffalo.
Ze bestaan allemaal in hetzelfde gesprek, en op de een of andere manier voelt het nooit geforceerd.
Wat we altijd hebben bewonderd aan Westside Gunn, is zijn vermogen om mensen twee keer te laten kijken (of luisteren, soms allebei).
Zijn albums zitten vol referenties die zich niet per se bij de eerste luisterbeurt prijsgeven. Het artwork rond elke release wordt met dezelfde zorg behandeld als de muziek zelf, en door de jaren heen is hij net zo bekend geworden om de schilders, fotografen en ontwerpers die hij inschakelt als om de platen die daarbij horen.
Daarom voelt dit project met Saucony waarschijnlijk zo natuurlijk.
Het voelt niet alsof iemand hem een silhouet gaf met de opdracht ‘maak het artistiek’. Het voelt als het zoveelste stuk van de wereld van Westside Gunn.
De Grid Jazz 9 is altijd een van Saucony’s sterkste archiefsilhouetten geweest. Oorspronkelijk ontworpen als hardloopschoen voor veel kilometers, vond hij geleidelijk een tweede leven buiten de sport en werd hij een van die modellen uit de vroege jaren 2000 die vandaag net zo relevant aanvoelen als twintig jaar geleden.
In plaats van hem uit te kleden, doet Gunn precies het tegenovergestelde: het hele bovenwerk wordt een canvas, waarop roze, crème, bruin en zwart naast elkaar bestaan zonder ooit chaotisch te worden.
Zoals bij veel van zijn werk geldt: hoe langer je kijkt, hoe meer details er tevoorschijn komen.
De verpakking verdient net zoveel aandacht.
In plaats van weer een oversized collabdoos vol logo’s presenteren Saucony en Westside Gunn de schoen in iets dat meer op een lijst lijkt dan op een schoenendoos. Nog voor je hem opent, is de boodschap al duidelijk.
Dit is niet bedoeld om te verdwijnen in een stapel dozen in de kast… Het is iets wat je hoort te bewaren.
Die aandacht voor presentatie zegt veel over hoe Gunn alles benadert wat hij maakt. Of het nu gaat om een album, een vinylpersing, een tentoonstellingscatalogus of nu een sneaker: het object zelf is net zo belangrijk als wat erin zit.
Tegenwoordig hebben we de neiging cultuur in nette categorieën op te delen.
Muziek hier. Mode daar. Kunst ergens anders… Westside Gunn negeert die grenzen al jaren.
Hij bracht schilders naar de rap, rappers naar galeries, worstelen naar luxemode en Buffalo naar gesprekken die meestal worden gedomineerd door New York, Parijs of Milaan. En het klopt allemaal, omdat niets ervan berekend aanvoelt. Het zijn simpelweg de dingen die hem hebben gevormd.
De samenwerking met Saucony weerspiegelt precies dat.
Niet omdat hij bedekt is met artwork, maar omdat hij dezelfde blik draagt die alles heeft bepaald wat hij heeft aangeraakt.
De Grid Jazz 9 doet niet alsof hij minimalistisch is. Hij jaagt geen trends na en leunt niet alleen op nostalgie. Het voelt eerder alsof je iemands atelier binnenloopt en halfafgemaakte doeken tegen de muren ziet staan, boeken opgestapeld op tafels en platen die zachtjes op de achtergrond spelen.
De schoen is gewoon nog een object in die ruimte. En misschien werkt hij daarom zo goed.
